Natuurlijk is het belachelijk je te excuseren na opzettelijk kwaad te hebben berokkend. Je overschrijd bewust een grens en onmiddellijk daarop biedt je je excuses aan.
Het is vals.
Maar het werkt.
Sorry!
En klaar. Men is verplicht het excuus te aanvaarden.
Het is grens overschrijdend, maar zonder consequentie, indien afgedekt met een acute schuldbekentenis en spijt. En ondanks dat deze bekentenis volledig gelogen is, veroorzaakt deze geen rouw bij de dader. Het is de perfecte, ondoorzichtige imitatie van de oprechte spijtoptant, in geval van een ongeluk, dus onopzettelijke overlast veroorzakend. Oh, nee, sorry!

De Helft uit 2002, ophanging tijdens de show In de Familiekamer in 2013. Vierluik, 4 x (76 x 56 cm.) gouache en potlood op papier in aluminium kaders. Fotografie Maurice Braspenning.

Fantasieloos. Een half schilderij, onaf/mislukt.
Of bijvoorbeeld fysiek door midden gezaagd.
Of half geschilderd. Beter.

Ik zag dit bijzondere mandje in het echt in 2000 in New York, in the American Indian Museum (at the historic Alexander Hamilton U.S. Custom House in lower Manhattan).
“Het museum is gevestigd in het oude Customs House dat zich bevindt tegenover Battery Park. De buitenkant van het gebouw lijkt op een oude Griekse tempel. Er staan grote zuilen en standbeelden en de binnenkant is nog mooier. De muren en de vloeren zijn van schitterend wit marmer en de plafonds zijn bedekt met schilderijen.” prijst een reisbureau-reklamefolder aan.
Ik herinner me de compleet bevreemdende omgeving in relatie tot de cultuur objecten. Een soort armoedigheid. Er bestaan overigens meerdere versies van het mandje. De techniek van het weven maakt de mand vocht dicht en veroorzaakte mede het complexe patroon.

Het zijn de sterkste beelden, diegene die diep in ons sluimeren, in de obscure herinnering vervuld van angst. Zoals het beeld van castratie in Ouranos Sexe. Zoals ik hier betoog is een slappe lul een sterk beeld voor onze tijd.

U streeft naar een schoner milieu? Zet de kraan open!
Zo simpel kan het zijn. Onze overheid propageert ‘wees zuinig met water’, maar waarom? Als er schoon en zuiver water in onze riolen terecht komt is dat toch juist goed voor het milieu? Het vuil blijft achter in de filters van de waterzuiveringsinstallatie. Een oproep voor een landelijke actie, een dag waarop Nederland het milieu ruimhartig schoon water schenkt. Wees milieubewust, laat het stromen.

Spectaculair. Hoe slick moet een produkt zijn? De dingen uit handen van kunstenmakers zijn veelal als plankton in vergelijking met de whale 2012 in zijn special effects. Scenes van grote destruktie door honderden handen en hersens vervaardigd. Het vliegdekschip, de USS John F. Kennedy, slaat door de tsunami om, over het Witte Huis heen.
Een gehele stad breekt af van de landmassa.
Vooral de vondst de immense arken in de Three Gorges(?) dam in China te verzinken en verankeren om tegen de reusachtige vloedgolf bestand te zijn is voortreffelijk. Ik bedoel, het idee een enorm bouwproject een andere, en vooral geheime functie tegelijk te laten hebben. Conspiracy!

In Hof van Busleyden in Mechelen toonde ik de hier afgebeelde installatie, fotografie Bert de Leenheer. De show titelde ‘Who’s afraid of the museum?’ en toonde actuele kunst in confrontatie met de collectie van het museum Hof van Busleyden.
Mijn werk hing in een hoek zaal, met in het midden van de ruimte twee schitterende globes in daartoe speciaal ontworpen massieve vitrinekasten. Die beide globes zijn van Arnoldus van Langren, vervaardigd ca. 1620. Bedenkt u zich dat deze wereldbollen ‘state of the art’ en ‘high tech’ hoogtepunten in de cartografie uit de zeventiende eeuw zijn. Onze wereld in hout en papier maché vervat.
Het zijn bollen van ultieme kennis, met uiterste precisie volledigheid na strevend.

(Indien aanpassingen, in Terminologie eveneens)

Op de eilandengroep de Apatoi leefden de vijf totemdieren, de Slang, de Arend, de Spin, de Schildpad en de Vlieg,
Respectievelijk in de kleuren geel, rood, zwart, lichtblauw en bruin.
Alle zijn eieren leggende dieren. Men onderscheidt als soort, twee insecten, twee reptielen en een vogel. Drie kruipers, twee gevleugeld. Alle nest dieren.
De dieren zijn gerelateerd aan het specifieke landschap van herkomst en de klimatologische omstandigheden. De bruine Vliegen komen voor in de zompige moerassen op Elder en de rode Arend leeft in het kale en rossige hooggebergte op het eiland Shamen. De lichtblauwe Schildpad komt voor in de stompe onbegroeide heuvels op Elder en de zwarte Spin komt uit de donkere jungle op Big Man. De gele Slang uiteindelijk komt voor in de dalen van het goudgele gebergte op beide eilanden High Priest en Temple. De totemdieren waren innig verbonden aan de verschillende geloven van de vijf Atlantide stammen op de eilandengroep de Apatoi. De religieuze overtuiging was ritueel uitgewerkt rond de eieren van elk totemdier in het ritme van de bijbehorende seizoenen, opgedragen aan de totem oudste. Jaarlijkse, bestendigende rituelen van paring tot het uitkomen van de eieren hadden plaats.

De vijf Atlantide religies bestonden onder meer, maar zonder uitzondering uit rituelen met een voorspellende betekenis. Elke religie had daartoe een Hogepriester, die de rituelen onderging en openbaringen uitte. De veronderstelling van het bestaan van een krachtstof bron speelde eveneens een belangrijke rol.
De gele stam op High Priest en Temple, zij aanbaden Almost Crying, de figuur in een houding van bijna huilend, want de krachtstof is verloren. Staand met beide armen gespreid geheven, het idool van de Slangenstam.
Almost Crying heette de priester die de orakels uiteenzette. Diens geplengde tranen zou de krachtstof bron kunnen zijn. Het verdriet of het lijden.
De rode stam op Shamen aanbaden Nanabozo met de oren omhoog als van een haas, Nanabozo, die in de steen leeft, beide armen gespreid geheven, naast een spleet in de levende rots, het idool van de Arendstam. De staartveer van de Arend.

U ziet een maquette van een ogenschijnlijk uit allerlei formaten stenen gemetseld soort tombe.

De Hooglandse kerk in het centrum van Leiden is ooit gebeeldenstormd, d.w.z. van haar beelden ontdaan. Onno Schilstra stelde mij begin jaren negentig voor om op bepaalde wijze de beelden terug op te roepen in die omgeving. Ons samenwerkingsverband heette het Officium Censorum.

Ercolano, P. H.T. Censor Officium Censorum. De centrale figuur van de macht van het Rijk. Een mythische identiteit, die middels de Stem zijn boodschappen doorgaf aan de Rentmeesters. Ondanks zijn fysieke afwezigheid, bestaan een serie portretten, waaronder postzegels, twee pasfoto’s van verschillende leeftijd en een schilderij door de Hongaarse R. Csáki. Vermoedelijk papieren, samengesteld personage, een bedenksel van de Rentmeesters, Dramm Chaupelc en Wodan H. Lyra.
P. Ercolano, percoleren, filteren. Zie Censor. Filters.