Youtube, ‘Marina Abramovic? – How we in the Balkans kill rats’ 1 minuut 54.
Abramovic vertelt over hoe in de Balkan de rattenvanger te werk gaat. Een nest jonge ratten, dertig tot veertig uit dezelfde familie, wordt opgesloten in een kooi, gedurende de gehele periode wordt alleen water gevoerd. De groeiende ratten zullen, van de honger stervende, elkaar onderling afmaken tot uiteindelijk alleen de sterkste overblijft. Die volwassen rat wordt vervolgens blind gemaakt en los gelaten in het wild, waar de machtige rat andere ratten onverwacht en blindelings zal aanvallen en doden tot de rat zelf verslagen wordt. De moordende Wolfrat.

Het insect heeft een uitwendig skelet.
Bij Carlos Castaneda in ‘De Lessen van Don Juan’, meen ik, wordt verhaald hoe een sprinkhaan op de schouder wordt vastgeprikt, door het skelet heen, zonder dat het insect sterft. De sprinkhaan wordt zodoende de ogen van de geblinddoekte mens, die mescaline heeft gebruikt en daardoor de aanwijzingen van de sprinkhaan begrijpt en volgt.

Die sprinkhaan is het geweten bij Pinocchio.

In de Hopi-mythologie is een belangwekkende heldenrol weggelegd voor de sprinkhaan bij het binnentreden van de vierde wereld. Een ladder stijgt omhoog naar de vierde wereld. Alle dieren falen bij de test opgelegd door de zwanen op het wateroppervlak bovenaan de ladder. Een ‘locust’ overtuigd die zwanen, drijvend op het meer, door een gehele stok in te slikken en weer tevoorschijn te halen. Of door een spies doorheen zijn lichaam te steken en er weer uit te trekken.
De Hopi’s en alle dieren bestijgen de trap naar de vierde wereld.

In rotsgraveringen in Amerika zijn afbeeldingen te vinden van Kokopilau of Kokopelli als een insect met een bult. Of als een haas.

Er heerst cynisme, het verval van waarde uit ongeloof. Cynisme is een makkelijke houding, het is de ‘indifference’ van Marcel Duchamp. ‘Untouchable’. En als positie vrijwel onhoudbaar. Het lijkt het tegenovergestelde van kwetsbaar of gekwetst, ‘Zeige diene Wunde’. De misvorming tonen.
Een tekst over een handicap schrijven. Is Kokopilau niet een fluit spelende bultenaar? Die bult levert het zaad waarmee de aarde bevrucht wordt. Er is dus hoop vervat in het mankement. Tegelijk is het fluit spelen ook masturbatief en het zaaien dus letterlijk op te vatten.

Is de gave van creativiteit ontstaan uit compensatie voor een lichamelijk gebrek? Och, mogelijk, een bochelaar die van ellende is gaan fluit spelen, een soort van ‘clowning’ dus. De reden van het creatief gedrag is dan de compensatie van sociale onkunde/onaangepastheid vanwege een lichamelijke of/en geestelijke gebrekkigheid. Die ‘clowning’ activiteit spiegelt de werkelijkheid, maar dan absurd vervormd. Dergelijke absurditeit kan stuitend zijn, zoals in het eten van het eigen excrement bij de Koyemshi-clown bij de Hopi rituelen, waar ook de figuur van Kokopilau, een vrijgezel, veelvuldig in voorkomt. Die scatologie is door verbijsterde antropologen geobserveerd, het cyclische van het ritueel gedrag en de natuur verbeeldend. Is het creatief? De Hopi’s moesten er heel hard om lachen! Die gekke Koyemshi- clowns, die rare Kokopilau.

In een eerder stadium van sociale interactie wordt de mismaakte gepest en gemeden, uitgebannen. Door zichzelf stupide voor te doen mag de gebrekkige bestaan, mits hij zijn mismaakte gedaante uitvergroot en persifleert. De vondst om dat gedrag te vertonen is mogelijk voortgekomen uit een overleving mechanisme, maar beslist vervolgens creatief uitgewerkt door het eerdere slachtoffer. Omdat hij gek is doet hij gek, hij eet zijn eigen drol op. En dat is lollig.

En een schilder schildert voedsel als hij hongerig is.
Allart Lakke, 13 augustus 2009.